Hoi Bacchanten en Muizen (we houden 'm erin),

Een beetje verbouwereerd zitten we nu de volgende blog uit te denken. Hoe we gaan verwoorden wat we nu weer allemaal hebben meegemaakt.

Na de laatste update zijn we weer eens van onze geplande tour afgeweken. Rianne had al een tijdje een fikse verkoudheid die maar niet over wilde gaan en de Delhi-belly van Bernd bleek ook in mindere mate terug te komen. Het heeft ons doen besluiten om niet 14 uur lang in een India-trein (zie google afbeeldingen) naar Varanasi te reizen. In de nacht. Op een treinbedje. Zonder wc. Varanasi is de stad van de dood en kent, volgens de boekjes en reizigers die ons voor gingen, nog meer bedelaars en mensen die wat van je willen. En laat dat nu juist hetgeen zijn waar we hier compleet gek van worden. De keuze was dus snel gemaakt: geen Varanasi, maar terug naar Delhi.

In Delhi hebben we het meest goedkope (maar toch extreem dure) pauperhotel geboekt in de rijkere buurt om minder last te hebben van bedelaars. Top.

Gistermiddag hebben we in de buitencirkel van Connaught Place de Italiaanse koffiebar 'Lavazza' ontdekt. Lekker westers (bijna Ikea-achtig) tentje met goede stoelen en nog belangrijker, goede koffie. De croissantjes op de kaart deden ons er vanochtend toe besluiten dat we daar wel wilden gaan ontbijten. Gedurende de 200 meter van ons hotel tot aan Lavazza zijn we vier keer aangesproken door mannen die ons ongevraagd de weg wezen: "this is N-block" "yes we know" "where you from?" "Holland". Overduidelijk geïrriteerd waren we dan ook toen we in Lavazza net de eerste hap croissant/boterham met ei wilden nemen toen onze buurman vroeg: "excuse me, which language are you speaking?" "dutch" "aaahh Germany" "no, Holland".

Toch raakten we even later aan de praat met de tafelgenoot van onze buurman over onze armbandjes die we hadden gekregen bij dat ritueel in Pushkar. Je weet wel, for good Karma! Een babbeltje over Nederland (was ie ooit twee dagen geweest). Een babbeltje over Thailand (was de buurman met speedboot geweest, kennelijk van de rijkere stand). Een babbeltje over India (dat bleek later interessant te worden). Hij wilde ons zijn kaartje geven en daarom liepen we mee naar een kamertje in een pand vlakbij Lavazza. Je kent het wel, zo'n donker kamertje vol met zijden/Kashmir stoffen, pashmina's en tapijten. Hij leek ons daar natuurlijk eerst vanalles te willen verkopen, maar een oudere man die er inmiddels bij was gekomen vroeg of we daar eigenlijk wel in geïnteresseerd waren. Nee. En van het een op het andere moment waren we in gesprek over India. Dit niet-zo-heel-leuk-land, de niet-zo-heel-leuke-inwoners, de maffia en de corruptie. Het heeft ons nogal aan het denken gezet en niet alleen dat, maar ook onze ogen geopend.

Dat wat we zelf natuurlijk al hadden ervaren, blijkt voor de 'goede' inwoners van India zelf ook een groot probleem. Behalve dat het 'm in alles altijd net niet is, zijn de normaalste dingen die je op een dag doet al niet oké. Dingen waardoor een toerist zich tegen het gedrag van de inwoners keert, zich ongemakkelijk begint te voelen en uiteindelijk gaat besluiten niet meer terug te willen gaan naar India. We noemen een aantal kleine voorbeelden.

• We liepen over straat op weg naar een restaurant dat we in ons boek hadden opgezocht. We wisten de weg, maar toch werden we onderweg meerdere malen aangesproken door mensen die ons uitlegden waar we waren. Alsof we dat zelf niet wisten. Sommigen bleven ons volgen en probeerden ons soms naar andere restaurants te sturen. Wat blijkt.. Deze mensen krijgen commissie van de restaurants om toeristen te sturen. En dan niet zoals proppers aan de Costa, maar achterbaks. Ze werken in teams, als het de een niet lukt dan probeert de volgende het wel enz enz. En als je als toerist zijnde al vier keer hebt gehoord dat een restaurant goed is, dan zal dat ook wel zo zijn, niet? Dit gebeurt ook bij hotels door stiekem jouw reservering te annuleren. Je chauffeur biedt vervolgens een helpende hand en brengt je naar een ander hotel waar hijzelf natuurlijk commissie voor krijgt.
• Een ander voorbeeld. Niet heel ernstig maar toch. We waren uit eten in restaurant Zen. Een prima tent met prima voedsel. Genoeg besteld en de rekening was dan ook normaal of aan de hoge kant voor Indiase begrippen. We legden beide ons deel van de rekening neer en rondden af naar boven wat neer kwam op bijna 15% fooi. En dan toch die onderlinge blikken van de obers en het chagrijnige nee-geschud van de manager die het kennelijk te weinig fooi vond van die rijke toeristen. 'Lekker belangrijk' zou je denken, maar het is toch dat nare gevoel dat je eraan overhoudt. Dat wij lekker hebben gegeten, maar de bediening is teleurgesteld. In ons.
• Nog een voorbeeld uit een restaurant. Restaurant Host. Weer een duurder restaurant voor Indiase begrippen, dus je verwacht dan ook een goede behandeling. We hadden er ontbeten. Boterhammen met gebakken ei, vers fruit en een sinaasappelsap. De rekening kwam, aardig aan de prijs voor wat we hadden (+/- 15 euro), maar de twee sinaasappelsap stonden er niet op. Die werden op een kladblokje ernaast opgeschreven en zouden dan 3 euro per stuk moeten kosten. Ja dahaaag! Voor die twee slokken uit dat miniglaasje. Ja wat is nou 3 euro? Daar gaat het niet om. Het is de manier waarop. Nasty is het.

Kijk dat we worden omringd door acht man (type dakloos) bij de apotheek, omdat we even paracetamol moesten halen en kennelijk iedereen dat moest zien. Dat ze zich ermee moesten bemoeien, het vertalen, tegen ons praten of wat ze daar eigenlijk bij ons deden is tot daar aan toe. Maar van de mensen in een restaurant, de mensen met een baan en het in principe dus goed voor elkaar zouden moeten hebben. Van hen zou je toch eerlijkheid verwachten?

De man die we vandaag troffen vertelde ons dat dit met bijna elke toerist gebeurt. Dat taxichauffeurs, tuktuk-drivers, willekeurige mensen op straat worden betaald om toeristen naar bepaalde winkels te sturen waar producten veel te duur worden verkocht. Daar krijgen die chauffeurs soms 30% commissie voor. En dat gaat ten koste van de echte handelaren. Behalve dat hen op korte termijn veel klanten worden ontnomen en hun omzet daalt, komen de toeristen er vroeg of laat toch achter dat ze zijn opgelicht. Ze voelen zich belazerd en op langer termijn doet dat het algemeen beeld over India niet ten goede. Mede door deze corruptie is ook in India de economie de afgelopen jaren flink teruggelopen.

Het groepje mannen in de ruimte werd steeds groter. Allemaal wanhopig. We hadden met ze te doen. Het erge is namelijk dat de winkeleigenaren niets tegen die maffia-organisatie kan doen. Naar de politie gaan heeft geen zin. Die is zo corrupt als wat en valt voor een tientje al om te kopen. En zodra ze er zelf iets aan proberen te doen, lopen de bedreigingen uiteen tussen een steen door de ruit, maar ook bedreigingen met wapens. Bizar.

Kennelijk is India niet klaar voor toerisme. In ieder geval niet op deze manier.

Beoordeel dit verhaal

Op zoek naar inspiratie voor je volgende reis?

Lees meer over reizen naar India op de KILROY travels website.

Lees meer