Met het schaamrood op de kaken...

... moet ik bekennen dat ik de hele maand mei niets van me heb laten horen...!

Het is alweer juni en ik kan het maar niet geloven dat de tijd hier zo verschrikkelijk snel gaat. Wellicht is het feit dat iedereen hier in de 800ste versnelling staat (mezelf daarbij gerekend) daar een reden voor. Op dit moment steel ik 10 minuutjes op mijn werk voor een blog-update, omdat ik eerlijk gezegd geen tijd heb gemaakt om op mijn kamertje in alle stilte een stukje te typen. Meestal dump ik mijn tas en smeer ik m weer tot het bedtijd is. Ik slaap en verkleed me op mijn kamer, dat is het. En ik heb het druk. Druk op de stage, druk met vrienden en druk met proberen zo veel mogelijk NYC te zien voordat ik moet vertrekken.

Nog vier weken en dan is de stageperiode bij Scholars at Risk voorbij. VIER WEKEN! Die zijn natuurlijk om voordat je uberhaupt 'Scholars at Risk' kan zeggen. De tijdsdruk betekent meer werk. Er zijn diverse projecten die afgerond moeten worden en tegelijkertijd woon ik de sessies van de Verenigde Naties ECOSOC bij, waar we een aanmelding voor speciale 'consultative' status hebben lopen. Alles kost kostbare tijd.

Op de stage blijven wetenschappers die hulp nodig hebben binnenstromen. Er is een soort eeuwige narigheid op de wereld waar mensen aan willen ontsnappen. Elke aanmelding moet worden beoordeeld en met het hele team bekijken we hier wat voor soort hulp wij kunnen bieden en wie er doorverwezen kunnen worden naar andere hulp organisaties (voor journalisten en studenten bijvoorbeeld, dat zijn geen wetenschappers die kunnen lesgeven op universiteiten) De twijfelgevallen kosten de meeste tijd: intellectuelen die risico lopen in eigen land, maar niet in de striktste zin academici zijn. Voor iedere aanmelding maken we een evaluatie en beoordeling.

Naast de constante stroom wetenschappers ben ik hard bezig met VN gerelateerde zaken. Die taak is een beetje op mijn schouders gevallen en hiervoor werk ik veel samen met Robert Quinn, de directeur. Hartstikke gaaf allemaal. Ik moet belletjes doen naar gedelegeerden en mag mee op bezoek om allerlei diplomatieke gesprekken te volgen en te voeren. Wat een kijkje pik ik mee in die enorme VN wereld... pff!!

Andere projecten zijn ad hoc of langer lopend en het enige dat ze gemeen hebben is dat ze niets gemeen hebben. Soms moet ik simpele updates doen en mijn wekelijkse taken uitvoeren (media rapporten zoeken, wetenschappers van de week rondsturen etc.) Maar vaak moet ik dingen opzoeken en uitvogelen: van achtergrond informatie van situaties of individuen tot het opzetten van alertbrieven voor wetenschappers in het gevang.

Ja, een professionele jongleur, dat is wat ik aan het worden ben hier. De organisatie is zo klein, 5 vaste werknemers, en er moet zo veel gebeuren (van rapporten uitbrengen aan geldschieters met alles erop en eraan tot het 'verspreiden van het woord' (niet Gods) academische vrijheid door het geven van lezingen en workshops.) Alle facetten van een zelfstandige organisatie komen langsvliegen.

Wat heb ik allemaal gedaan buiten stage in die hele maand (!) dat ik dacht dat ik de volgende dag wel weer even een rapportje kon uitbrangen aan het thuisfront?

Pa en ma zijn op bezoek geweest. We hebben vooral veel en lekker gegeten. Pa en ma hebben mijn buurt van de Columbia Campus bekeken, we zijn met elkaar naar de vintage vlooienmarkt in Brooklyn geweest, we hebben over de BrooklynBridge gewandeld, Ground Zero gezien, Neef Coen met familie ontmoet, we zijn naar Upstate New York (Beacon) geweest om een museum met moderne kunst te bezichtigen, we hebben gewinkeld, een NY Yankee (baseball) wedstrijd gezien, we zijn naar het Apollo theater geweest om een vriendin van hier naar de finale van de amateursnacht te juichen en we hebben een geweldige tijd gehad! Ik kreeg 2 dagen vrij van stage om pa en ma rond te leiden en 'mijn' NY te laten zien. Het toeristen NY hadden we al een keertje een bezoek gebracht, maar datis toch niet hetzelfde!

Maar pa en ma waren de eerste week in mei op bezoek, waarom heb ik dan toch geen digitale verslagjes uitgebracht?

IEDERE avond is er wel iets leuks. Nu het weer is opgeklaard (gisteren was het 31 graden!) is er zo enorm veel te doen in de stad! ongelofelijk gewoon. En op de rustiger dagen doen we tegenwoordig picknicks in de gangen van het huis met thee en voedsel. De weekenden zijn volgepropt, de klok begint zo hard in mijn oor te tikken dat ik hard ren om veel te zien. Het is een groot feest zodra ik vrij ben van stage. De stad bruist zoals nooit tevoren en het is geweldig. Natuurlijk wordt ik ziek als het straks allemaal kalmer is, maar dat is dan maar zo.

Lieve allemaal,

ik beloof plechtig trouwer te zijn aan mijn openbare dagboek.

Maar hier is een motto voor het geval ik toch een tijdje stil val: geen bericht is goed bericht. Dat betekent dat ik het druk heb met van alles en nog wat. Op stage en daarnaast. Allemaal goed.

En bommen denken we niet an.

Tot snel!

Beoordeel dit verhaal

Op zoek naar inspiratie voor je volgende reis?

Lees meer over reizen naar Verenigde Staten op de KILROY travels website.

Lees meer