Lief (openbaar) dagboek,

Deze week een paar observaties, de Amerikanen (daarmee bedoel ik de New Yorkers) tegenover de Nederlanders.

Wat doen de Amerikanen beter?
Het maken van programma's voor de tv. Onze huiskamers worden gedomineerd door Amerikaanse televisieshows. Van de crimi's zoals CSI tot de sitcoms... Alles komt van Amerikaanse bodem. In mijn straat werd afgelopen week Gossip Girl opgenomen. Van en naar de Subway lopen betekende langs alle trailers van de acteurs. Het is helemaal niet gek dat alles in Amerika, en dan vooral in NYC, zo bekend voorkomt. Het is net alsof ik in een constante deja-vu rondwandel, want ik heb eigenlijk alles al gezien. Op tv. Thuis op de bank. Niemand voelt zich dus een vreemdeling in de enorme stad die nooit slaapt en iedereen is vertrouwd met de gebruiken. De televisie programma's zijn niet op lucht gebaseerd, maar natuurlijk ook niet realistisch. En toch voelt het alsof ik de stad al ken, we zijn oude vrienden NYC en ik.

Amerikanen zijn beleefder dan Nederlanders. In de metro, waar het soms voelt alsof ik als een sardientje in een blik zit gepropt, zal niemand tegen je aanstoten zonder zich te verontschuldigen. En als iemand uit moet stappen begint dit met een 'excuse me'. Heel vreemd allemaal, in Nederland elleboogt iedereen zich een weg naar de in en uitgang van bussen en treinen. Hier is alles geordend en misschien moet dat ook wel in zo'n grote stad om chaos en anarchie te voorkomen?

De chaos die in Nederland ontstaat zodra er sneeuw valt is hier ondenkbaar. Een dag nadat de gehele stad wit zag, waren alle wegen en stoepen sneeuw en ijsvrij. Het is hier nog steeds prachtig wit, maar de wegen en stoepen zijn niet spekglad, want er ligt geen sneeuwvlokje meer op. Zelfs de meest afgelegen buurtjes hebben sneeuwvrije wegen. Manhattan is enorm, er wonen geloof ik 8 miljoen mensen, en ALLE stukjes grond waar mensen moeten lopen of auto's rijden zijn sneeuwvrij. Ongelofelijk.

De stad is niet alleen goed georganiseerd, het is hier ook erg schoon. In Nederland kan niemand over straat zonder naar de grond te kijken om te voorkomen dat de verse hondendrol van de hond van de overburen tussen het profiel van je nieuwe schoenen geperst wordt. Hier ligt geen poep op straat. Ik heb althans nog geen drollen kunnen bespeuren. Niet dat ik uitgebreid op zoek ben gegaan naar hondenpoep, maar ik betrapte mezelf erop dat ik alert was om nergens in te trappen, maar er lag niks geks op straat. Veel New Yorkers hebben een viervoeter en zodra deze trouwe vriend een grote boodschap moet, wordt een boterhamzakje tevoorschijn getoverd en dan verdwijnt de boodschap in de prullenbak. Heel normaal, ik snap niet waarom horkerig Nederlanders al die boodschappen op de stoep of ik het park waar kleine kindertjes spelen laten rondslingeren. Bah.

Wat doen de Amerikanen minder goed?
De voedselindustrie hier is almachtig en bespeelt de consument alsof het marionetten zijn. Overal zitten nare chemicalien in. Fabrieksbrood bederft niet, omdat er zoveel rotzooi in zit dat het niet kan bederven. Angstaanjagend toch? Ik ben bewuster geworden met mijn eetpatronen en kijk nu op de ingredientenlijsten van voedsel. Schrikbarende hoeveelheden zout en suiker en 'high fructose corn syrup' (dat goedje waar kinderen concentratieproblemen van krijgen) kom je tegen in de verwerkte producten. Wat nog raarder is, is dat, ondanks het feit dat iedereen erkent dat obesitas een probleem is, gezond voedsel enorm aan de prijs is. Een salade kost gerust 10 dollar en een cheeseburger bij de McDonalds is 2 dollar. Een enorme scheefgroei van voedselprijzen, waardoor het niet vreemd is dat arme mensen dikker zijn en de rijke mensen op blaadjes sla kauwen die net zo goed dollarbiljetten zouden kunnen zijn (die zijn ten slotte ook groen en een blaadje sla correspondeert ongeveer met een dollarbiljet in waarde).

Amerika is een wegwerpmaatschappij. Miljeubewustzijn is hier nog niet doorgedrongen. Alles wortd in plastic zakken verpakt. Waar al die troep blijft is me een raadsel, er moet ergens een gigantische vuilnisbelt zijn. Overal in de atd zijn prullenbakken, omdat iedereen altijd van alles weg gooit. Plastic rotzooi. Pluspunt: het slingert niet op straat. Toch moet het ergens naartoe... toch?

Amerikanen zijn keiharde werkers. Alle werknemers over het hele land krijgen twee (!) weken vakantie PER JAAR. De werkmentaliteit is bizar en hard werken, niet zeuren is normaal. Je mag blij zijn dat je een baan hebt, dus kop dicht en doorwerken. Dat de term 'burnout' uit de VS komt is in dat licht helemaal niet raar. Door de recessie zijn veel mensen hier hun baan of pensioen kwijtgeraakt. Een sociaal vangnet is een luxe, niet een recht. Waar we in Nederland op onze achterste benen staat bij het invoeren van de nieuwe pensioensleeftijd van 67, moeten Amerikanen doorwerken tot ze dood zijn. Niet zo goed geregeld dus.

New York en Nederland
New York is een progressieve stad en eigenlijk geen deel van Amerika. New York is New York en een wereld op zich. Hier kan iedereen aan soft drugs komen en is het aantal drugskoeriers net zo groot als dat van de pizzakoeriers. Niemand doet paranoia over gekke dingen, alles kan, niets is gek. Homo's, Hippies, Hoge hakken, Haarbanden, niks moet, alles mag. Dat voelt Nederlands, maar in de overtreffende trap. Amsterdam is New York in het klein.

Het voelt vertrouwd, maar ik ben blij met mijn Nederlandse referentiekader, waardoor ik naar New York kijk met andere ogen en altijd zal blijven observeren. Bovendien kan ik na 6 maanden weer vertrekken en mag ik lekker werken tot mijn 67ste.

Beoordeel dit verhaal

Op zoek naar inspiratie voor je volgende reis?

Lees meer over reizen naar Verenigde Staten op de KILROY travels website.

Lees meer