De Lente is hier!

Zon = vitamine D = een goed humeur = blije Leonie. Het ruikt en voelt als lente in New York. Het is 10 tot 15 graden celcius en ik heb al verscheidene mensen in t-shirts gezien. Zodra de eerste zonnestralen het aardoppervlak opwarmen, komt iedereen uit zijn winterholletje gekropen om op terrasjes te zitten of in het park te hangen. De sfeer in de stad voelt anders. Het verschuilen voor kou (en wat was het hier koud!!!) is een voorbije zaak. Ik werk van 9 tot 5 en ik zit de hele dag in een raamloze kubus, maar tijdens mijn lunchpauze vertoef ik een uur in de buitenlucht. En na 5 uur wandel ik niet naar de dichtsbijzijnde, maar naar de eerstvolgende metrohalte, gewoon om buiten te kunnen zijn.

De buurt waar ik werk is NYU campusgrond, dat betekent dat er veel studenten in de omgeving zijn. Dit voegt iets toe aan de atmosfeer. Wat dat kleine beetje extra is, is moeilijk om je vinger op te leggen, maar het zorgt zeker voor leven in de brouwerij. ALsof er niet genoeg leven in de New Yorkse brouwerij is, maar dat terzijde.

Op kantoor gaat alles zijn gangetje. Ik word bij steeds meer projecten betrokken en ik documenteer alles wat ik doe in mijn logboek. Dat is maar goed ook, anders was ik al lang de draad kwijt geraakt: naast de wetenschappers die direct naar Scholars at Risk komen voor hulp en hulp krijgen in d'ene vorm of d'ander, zijn we bezig met asielaanvragen en bemiddelen voor wetenschappers met hun advocaten en de autoriteiten; de aanvraag voor speciale status met de ECOSOC van de VN is nog in volle gang (ik heb net de vragen beantwoord en ze zijn, nadat de directeur de antwoorden geredigeerd heeft, opgestuurd naar de juiste persoon aan het juiste bureaucratische adres); de aanvraag voor status met UNESCO is onderweg en ik ben bezig al het materiaal te verzamelen en begeleidende brieven op te stellen; een jaaroverzicht met instanties die wetenschappers gehuisvest hebben is in de maak en er moet een hoop administratief werk verricht worden (de stagiaire doet een groot deel, het is niet erg uitdagend, maar het eindresultaat zal er zeker zijn); ik heb de eerste echte borrel voor ale oud stagiairs en vrijwilligers gepland en dit gaat vrijdag plaatsvinden in de locale bar met live muziek; ik ben met een project bezig waarbij het academische werk de SAR wetenschappers opgezocht en gedocumenteerd wordt; ik bereid de maandelijkse mail voor met 'Jobs & Fellowships and Paper Calls', media rapportage over academische vrijheid en de 'scholars of the week'. Duizelt het al?

Naast deze projecten ben ik, omdat ik de eerste echte buitenlandse student stagiair ben, bezig een handboek voor buitenlandse student stagiairs te maken. De documentatie in mijn logboek is een perfecte richtlijn. Gelukkig hebben we altijd het logboek nog!

Zo. Het werk is zeker uitdagend en de weken zijn best lang bij een full-time baan. Ik zie erg uit naar de weekenden en, hoewel ik dan eigenlijk hard aan mijn artikel voor de Internationale SPectator moet werken, dan geniet ik het meest van de stad en de mensen. Mijn collega's zijn geweldig, maar ik spreek ze veel te weinig door die stomme Amerikaanse kubuscultuur. Vrijdag, met de borrel, zal ik ze eindelijk in een vreselijk informele setting zien. Hopelijk kan ik hier iets maandelijks van maken, ik heb bij mijn vorige stage zo genoten van het menselijk contact tijdens lunch, lezingen, borrels en andere bijeenkomsten. Ik zal proberen een stukje Nederland naar de AMerikaanse werkvloer van de workaholic te brengen. Een zware missie, maar geen 'mission impossible'.

Dit weekend gaat het waarschijnlijk weer regenen, dus dan is de zonnenpret over. De timing van de weergoden is waardeloos. Als het redelijk droog blijft, gaan mijn I-House vriendjes en ik over de gehele lengte van Broadway lopen. (Oom Jan, bedankt voor de tip!) Weekend avonturen in het volgende verhaal, tot de volgende villa!

Leonie

Ps. bedankt aan allen die lieve kaartjes hebben gestuurd. Ze hangen al aan de muur!